Są osoby, które twierdzą, iż bogiem tego świata jest Szatan, panując nad wszystkimi królestwami świata. Opierają się m.in. na następujących wersetach biblijnych: 2 Kor. 4:4, Jana 12:31, Jana 14:30, Jana 16:11. 

Jak z związku z tym rozumieć słowa Apostoła Pawła: „Każdy człowiek niech się poddaje władzom zwierzchnim; bo nie ma władzy, jak tylko od Boga, a te, które są, przez Boga są ustanowione” (Rzym. 13:1, BW*)? Nie napisano tu ‘dopuszczone’ ale ‘ustanowione’, a to oznacza, iż Bóg ma pełną kontrolę nad tym, kto jest aktualnie przy władzy. 

Jest to zgodne ze słowami Daniela: „On zmienia czasy i pory, On utrąca królów i ustanawia królów, udziela mądrości mądrym, a rozumnym rozumu” (Dan. 2:21, BW). 

„Bóg Najwyższy ma władzę nad królestwem ludzkim i ustanawia nad nim, kogo chce” (Dan. 5:21b, BW).

Jezus potwierdził to mówiąc do Piłata: „(...) Nie miałbyś żadnej władzy nade mną, gdyby ci to nie było dane z góry;” (Jana 19:11a, BW).

W innym miejscu napisano: „Druzgocze mocarzy bez przesłuchania, a na ich miejsce ustanawia innych, gdyż, znając ich czyny, obala ich w nocy i są zniszczeni” (Hioba 34:24-25, BW).

Te natchnione słowa potwierdziła historia. To Bóg (a nie Szatan) wybierał kolejnych władców, którzy mieli panować nad ówczesnym światem, po czym – w ustalonym przez Boga czasie – tracili tę władzę. 

Nebukadnezara, króla Babilonu, Bóg nazywa „swoim sługą”: 

„Oto ja poślę i zbiorę wszystkie plemiona z północy - mówi Pan - i poślę po Nebukadnesara, króla babilońskiego, mojego sługę, i sprowadzę ich na tę ziemię i na jej mieszkańców i na wszystkie narody dokoła. I zniszczę je doszczętnie, i uczynię je przedmiotem zgrozy, pośmiewiskiem i hańbą na zawsze” (Jerem. 25:9, BW*, por. Jerem. 27:6).  

„Ponieważ jednak ojcowie nasi rozgniewali Boga niebios, wydał On ich w ręce Chaldejczyka Nebukadnesara, króla Babilonu, który tę świątynię zburzył, a lud uprowadził do Babilonu” (Ezdr. 5:12, BW).

Sam Nebukadnezar tak mówi o Bogu:

„Gdy zaś upłynęły oznaczone dni, ja, Nabuchodonozor, podniosłem oczy ku niebu. Wtedy powrócił mi rozum i wysławiałem Najwyższego, uwielbiałem i wychwalałem Żyjącego na wieki, bo Jego władza jest władzą wieczną, panowanie Jego przez wszystkie pokolenia” (Dan. 4:31, BW*).

A oto słowa Cyrusa:

„Tak mówi Cyrus, król perski: Wszystkie królestwa ziemi dał mi Pan, Bóg niebios, On też rozkazał mi, abym zbudował mu świątynię w Jeruzalemie, które jest w Judzie” (Ezdr. 1:2, BW*).

Czy te ich deklaracje oznaczają, iż Nebukadnezar i Cyrus stali się wyznawcami Adonai? Pismo nie wspomina przecież o ich konwersji na judaizm. Mimo to, Żydzi ostrzegani przez proroka Jeremiasza usłyszeli, iż mają się poddać dobrowolnie pod jarzmo Nebukadnezara:

„Ten zaś naród i to królestwo, które by nie służyło Nebukadnesarowi, królowi babilońskiemu, i nie poddało swojego karku pod jarzmo króla babilońskiego, ten lud będę karał mieczem i głodem, i zarazą - mówi Pan - aż wydam ich w jego ręce” (Jerem. 27:8, BW).

Nie każdy władca, który z woli Boga sprawuje rządy, świadomie oddaje się spełnianiu woli Najwyższego, ale wszystko ma znany tylko Bogu cel. 

Jezus wyraził to w ten sposób: „Wiecie, że ci, których uważa się za władców narodów, nadużywają swej władzy nad nimi, a możni ich rządzą nimi samowolnie” (Marka 10:42b, BW).

Nic jednak nie wymknęło się spod Boskiej kontroli. 

„Pan na niebiosach utwierdził swój tron, a królestwo Jego panuje nad wszystkim” (Ps. 103:19, BW).

Apostoł Paweł wskazuje, że za władców należy się modlić: „Przede wszystkim więc napominam, aby zanosić błagania, modlitwy, prośby, dziękczynienia za wszystkich ludzi, za królów i za wszystkich przełożonych, abyśmy ciche i spokojne życie wiedli we wszelkiej pobożności i uczciwości” (1 Tym. 2:1-2, BW).

Dlaczego więc w 2 Liście do Koryntian 4:4 napisano o szatanie, że jest „bogiem tego świata”?

Nie sposób sobie wyobrazić, że mamy modlić się za władców sprawujących rządy z ramienia Szatana, jak twierdzą niektórzy powołując się na inne wersety:

„Teraz odbywa się sąd nad tym światem; teraz władca tego świata będzie wyrzucony” (Jana 13:31)

„Już wiele nie będę mówił z wami, nadchodzi bowiem władca świata, ale nie ma on nic do mnie;” (Jana 14:30, BW) oraz: „o sądzie zaś, gdyż książę tego świata został osądzony” (Jana 16:11, BW).

Czy można wytłumaczyć fakt nazwania szatana władcą tego świata, skoro – jak to wykazano powyżej – to Bóg ustanawia władców na ziemi? 

W Księdze Objawienia znajdują się następujące słowa: „I dozwolono mu wszcząć walkę ze świętymi i zwyciężać ich; dano mu też władzę nad wszystkimi plemionami i ludami, i językami, i narodami” (Obj. 13:7, BW*). Mowa tu o zwierzęciu (czy jak inne przekłady oddają bestii) „wychodzącym z morza”, któremu władzę przekazał ‘smok’, czyli szatan (Obj. 13:2). Jednak wszystko dzieje się za przyzwoleniem Bożym. Szatan, nie przejął całkowitej kontroli nad światem.

„Bóg bowiem natchnął serca ich, by wykonali jego postanowienie i by działali jednomyślnie, i oddali swoją władzę królewską zwierzęciu, aż wypełnią się wyroki Boże” (Obj. 17:17, BW*).

Sfera rządów szatana ma jednak ograniczone wpływy i nie może się on posunąć dalej, niż zezwoli mu Bóg. Podobna sytuacja została zilustrowana na przykładzie Joba: „Na to rzekł Pan do szatana: Oto jest w twojej mocy, tylko jego życie zachowaj” (Hioba 2:6, BW). 

Dlatego rządy szatana maja moc w strefie ‘świata ciemności’: „Gdyż bój toczymy nie z krwią i z ciałem, lecz z nadziemskimi władzami, ze zwierzchnościami, z władcami tego świata ciemności, ze złymi duchami w okręgach niebieskich” (Efez. 6:12, BW) i dotyczą tych, którzy dobrowolnie poddają się pod jego rządy. Ci, którzy należą do Boga, są pod wpływem Jego mocy: 

„Wy wszyscy bowiem synami światłości jesteście i synami dnia. Nie należymy do nocy ani do ciemności” (1 Tes. 5:5, BW, por. Kol. 1:12-14).

Objęci Bożą ochroną, mogą powtórzyć za słowami Apostoła Pawła: „Wyrwie mnie Pan ze wszystkiego złego i zachowa dla królestwa swego niebieskiego; jemu niech będzie chwała na wieki wieków. Amen” (2 Tym. 4:18, BW).